Voetbal zal sociaal zijn of het zal niet zijn

Niets menselijks is de voetbalwereld vreemd. Dat mag u zowel ten goede als ten kwade interpreteren. Nergens anders is de samenhorigheid, de eendracht, de liefde voor de eigen kleuren en de passievolle gloed zo immens groot. Maar ook de uitwassen liegen er niet om: hooliganisme, ontoelaatbare handelingen op en naast het veld, haantjesgedrag, de wet van de sterkste of de luidste roeper geldt.

Voetbal is dan ook een uitvergroting van Het Leven zelf: niet groter dán het leven, zoals de legendarische Liverpoolmanager Bill Shankly ooit ongeveer letterlijk zei, maar er wel met beide voeten middenin staand. Oorlog en vrede, je vindt het ook op de groene grasmat, zij het met andere wapens (en gelukkig maar!).

Voetbal maakt onmiskenbaar onverbrekelijk deel uit van het sociale weefsel van de wijk, de stad of het land. In die optiek is het onbegrijpelijk dat er in het Belgische voetbal relatief weinig aandacht besteed wordt aan het uitbouwen van het sociale netwerk. Versta me niet verkeerd: het gaat de goede kant op, maar de achterstand met de Europese Top 5 is bijzonder groot.

Community-werking in de ons omringende voetballanden – Engeland op kop, maar ook in Duitsland, Nederland, Frankrijk en de Scandinavische landen – bewijst dat je veel kunt bereiken door hoog in te zetten op de wisselwerking tussen de voetbalclub en de omringende leefgemeenschap. Indien goed uitgevoerd, zorgt de community manager ervoor dat er een betere buurtwerking komt, dat het clubbeleid wordt afgestemd op de noden en angsten van de buurtbewoners, dat de lokale jongeren actief kunnen zijn in en rond de club, en dat bestuur, spelers en supporters worden gesensibiliseerd om zich achter belangrijke maatschappelijke acties te scharen.

Een aantal verlichte geesten heeft dat door en verdient daar alle steun voor, ja, zelfs een hartverwarmend applaus. Helaas kan het nog zoveel beter. Voorzitters zijn meestal uit op het snelle gewin en zien de community manager eerder als een zeurpiet dan als een gewaardeerde medewerker, iemand die bovendien niet voor extra inkomsten zorgt, wit of zwart.

Slechts een handvol Belgische clubs vindt “community” vandaag belangrijk, de rest hinkt maar wat achterna omdat er nu eenmaal subsidies aan vasthangen en omdat de lokale politieke wereld dit van hen eist. Heel wat clubleiders gaan er nog altijd van uit dat ze sportief het verschil kunnen maken. Zij dwalen. Een voetbalclub is zoveel meer dan die negentig minuten in het weekend.

Een goed uitgebouwde community-werking kan en zal ervoor zorgen dat ingrijpende maatschappelijke problemen als racisme, armoede en zelfs seksisme worden aangepakt op clubniveau. Het zal jonge voetballertjes een geweten schoppen en oudere voor hun verantwoordelijkheid stellen. Het zal uitgeslotenen opnieuw opnemen in de lokale samenleving. En het zal iedereen de beginselen van fair play, op alle vlakken, meegeven.

Om voormalig sp.a-voorzitter Steve Stevaert te parafraseren: het voetbal van de toekomst zal sociaal zijn of het zal niet zijn.

Frank Van Laeken

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s