Terug naar Downtown

Ik geef toe dat ik dit stuk niet onbevooroordeeld schrijf. Als supporter van Beerschot sinds ASS HLN KFCO Beerschot Wilrijkik zeven was – héél lang geleden… – heb ik op drie Belgische bekers na weinig te vieren gehad. Na twee faillissementen en een grotendeels mislukte fusie is het hartverwarmend dat het nieuwe project KFCO Beerschot-Wilrijk afgelopen weekend de tweede titel op rij mocht vieren. Volgend seizoen speelt de club in de derde klasse, nog altijd ver verwijderd van de Jupiler Pro League.

Ooit was (Germinal) Beerschot een te duchten tegenstander voor alle eersteklassers. Een verplaatsing naar het Kiel, met zijn mondige en altijd de grenzen van het goede fatsoen aftastende supporters, werd niet als een pretje ervaren. Het Olympisch Stadion – dat overigens in de verste verte niet meer lijkt op de plek waar 95 jaar geleden Olympische Spelen werden georganiseerd – blijft iets mythisch hebben.

Lange tijd had deze club een van de beste community-werkingen van het land. Stonden Germinal Beerschot en later Beerschot AC niet dadelijk in de hoogste regionen van het klassement, dan waren ze wel top op het vlak van sociale uitbouw. Dat was de verdienste van het clubbestuur, dat aanvankelijk heel enthousiast meewerkte, maar vooral van community manager Paul Beloy, ex-speler van de club, van Congolese origine, gepokt en gemazeld in alles wat met diversiteit te maken heeft in een uitermate moeilijke omgeving, de stad Antwerpen. Ook het Kiel heeft zo zijn probleemwijken, met hoge concentraties van inwoners met een migratieachtergrond, een autochtone bevolking die daar niet altijd even gelukkig mee is en stadsbestuurders die daar zelden wijs mee omsprongen.

Beloy bouwde destijds Downtown uit, een omvangrijk project dat een link wilde leggen tussen de voetbalclub en haar omgeving. Jonge, voornamelijk allochtone voetballertjes werden uitgenodigd voor voetbalstages, kansarmen verwelkomd op drempelverlagende namiddagen, buurtbewoners betrokken bij Beerschot. Als er ooit sprake was van de juiste man op de juiste plaats, was het Paul Beloy wel. Tot het toenmalige bestuur besloot om het project op te doeken, er ‘Scoren in de Stad’ van te maken en het aantal initiatieven tot het strikte minimum te beperken.

Drie jaar nadat Beloy met onzachte hand naar de uitgang werd begeleid, is het wachten op een nieuw project. Beerschot-Wilrijk mag dan binnenkort nog maar een derdeklasser-mét-ambitie zijn, de club belichaamt nog altijd veel meer dan wat het momenteel is. Het Beerschot-gevoel leeft meer dan ooit. Bij de topper in vierde klasse deden 11.500 razend enthousiaste toeschouwers het Olympisch Stadion vollopen. Het positivisme bij bestuur, spelers en aanhang is ongezien: mensen gaan opnieuw met plezier naar het stadion.

Het zou dan ook een prachtig en krachtig signaal zijn mocht het huidige clubbestuur opnieuw investeren in community. Investeren moet u dan vooral lezen als: tijd en energie steken in het op poten zetten van een geloofwaardig project en er volop voor gaan. Zelfs op een voorlopig nog bescheiden niveau als de derde klasse zou Beerschot-Wilrijk het verschil kunnen maken, door nu al professioneel om te springen met wat de opvolger van Downtown zou kunnen worden.

In de uitbouw van een veelbelovend project, dat op heel veel sympathie en gemeende belangstelling mag rekenen van de Vlaamse voetballiefhebber, zou community veel meer zijn dan de kers op de taart. Het zou een fundamenteel bestanddeel van de taart kunnen worden. En wie weet dat de hele buurt dan straks ‘Oep het Kiel is ‘t carnaval’ meebrult. We mogen toch af en toe dromen, zeker?

Frank Van Laeken

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s