Terug naar (voetbal)school

Please rememberDe grote jongens zijn intussen al zes speeldagen ver, maar nu ook het amateur- en jeugdvoetbal werden afgetrapt, kunnen we pas écht zeggen dat het voetbalseizoen 2015/2016 helemaal op gang geschoten is. U weet hoe dat gaat: veel goede voornemens — de start van het seizoen is het nieuwjaar van de voetballer — waarvan er hopelijk toch een paar gerealiseerd zullen worden.

Een paar maanden geleden waren er nog enkele opvallende incidenten in het jeugdvoetbal: een jeugdtrainer die werd geschorst omdat hij zijn jongens met een T-shirt met het opschrift ‘Lul van de week’ liet rondlopen, een club die een spelertje ontsloeg omdat diens vader klappen had gegeven aan een scheidsrechter, nog andere incidenten met vaak zeer jonge refs als slachtoffer.

Uit mijn al bij al korte maar zeer intense periode in het professionele voetbal is me bijgebleven dat de toenmalige jeugdcoördinator van Beerschot AC van bij zijn vorige werkgevers het principe ‘Opvoeden van voetbalouders’ had meegebracht. Tijdens een paar gerichte sessies werd aan vaders en moeders van voetballende zonen duidelijk gemaakt dat hun gedrag langs de lijn wel degelijk een invloed heeft op hun kroost. Die gaan zich anders — agressiever of net passiever — gedragen op het veld als ze de hele tijd kritiek op zichzelf of verwensingen aan het adres van de scheidsrechter of een tegenstander te horen krijgen.

Verbale en fysieke agressie zijn niet nieuw in het jeugdvoetbal. Dat bestond veertig jaar geleden, toen ik zelf bescheiden stapjes binnen de groene rechthoek waagde, ook al, maar het kwam niet in de krant, er werd geen aandacht aan besteed op radio en televisie, er bestonden geen sociale media om alles uit te vergroten. En het was minder erg dan nu. Het bleef meestal bij een luide vloek of een dronken dreigement.

Vandaag is de druk op de frêle schouders van tieners met een klein beetje balgevoel veel groter. Papa ziet onmiddellijk een nieuwe Messi in z’n in de tuin met een bal jonglerende oogappel, mama hoort de kassa in de verte al rinkelen, als zoonlief werkelijk talent heeft staat er ongetwijfeld ook al een makelaar over de haag mee te gluren om zo snel mogelijk de would-be Rode Duivel aan zich te binden, je weet maar nooit dat die kleine écht doorbreekt.

Voor pubers op noppen is voetbal tegenwoordig te weinig fun en te veel ‘van moetens’ geworden. Moeten in het basiselftal staan, moeten winnen, moeten kampioen worden, moeten carrière uitbouwen. Opgefokt door eigen waanideeën en opgejaagd door waanzinnige beloften van de buitenwereld staan zulke ouders dan langs de zijlijn hun, meestal ijdele, hoop te koesteren en hun angsten en frustraties te verbijten. Dan is het niet onlogisch dat er af en toe eentje knapt en dat die al wie tussen zijn zoon en het scoren van de winnende treffer in de wereldbekerfinale durft te komen staan afsnauwt of desnoods een mep geeft. Het valt niet goed te keuren, maar er is een verklaring voor.

Jeugdvoetbal moet opnieuw tot de essentie terugkeren: jonge voetballers de kans geven in groepsverband een prettige vrijetijdsbesteding te beleven. Dat er talenten tussenlopen is mooi meegenomen, dat die achteraf doorbreken prachtig, maar daar gaat het in eerste instantie niet om. Plezier beleven aan het spelletje is oneindig veel belangrijker op die leeftijd.

Opvoeden van voetbalouders zou tot het standaardpakket van de community-werking én de jeugdopleiding van onze clubs moeten behoren.

Frank Van Laeken

Advertisements

Scoren in het Echte Leven

ScorentegenKanker-Beeld1Ik zag vorige week een tweet passeren van Football+ Foundation waarin spelers en supporters van Lierse SK werden toegejuicht omdat ze ouders van overleden baby’s en de vzw Met Lege Handen steunden. Zoals dat doorgaans gaat in de sociale media heb ik dit mooie bericht onmiddellijk geretweet. Er is al genoeg verzuring in de wereld, kleine fijne initiatieven die de kille samenleving iets warmer maken verdienen onze aandacht.

Achteraf had ik wel een bedenking: wat de play-off 3-club deed vinden we nu zo geweldig omdat het vrij uitzonderlijk is in ons profvoetbal, terwijl we het eigenlijk normaal zouden moeten vinden. Voetbalclubs moeten met hun twee voeten in de samenleving staan en al zeker in hun directe leefomgeving: de buurt, de wijk, de stad. Als voetbal zich beperkt tot een competitiewedstrijd om de veertien dagen staat het buiten de maatschappij. Dan wordt het louter een commercieel evenement: u betaalt om tweeëntwintig gladiatoren en een handvol scheidsrechters gedurende negentig minuten en nog wat toegevoegde tijd het beste van zichzelf te zien geven en daarna houdt het weer voor een tijdje op.

Het moderne voetbal kan zoveel meer betekenen voor supporters en buurtbewoners dan dat tweewekelijkse piekmoment. Een paar jaar geleden reed ik als woordvoerder van een eersteklasser samen met de toenmalige sterspeler van de club naar Gasthuisberg in Leuven, om er op bezoek te gaan bij een tienjarig kankerpatiëntje. Een initiatief was het van de community manager die op zijn beurt gecontacteerd was door een van de talloze vzw’s die zich nog belangeloos inzetten voor hun medemensen. De voetballer morde niet, integendeel. Toen hij die jongen ontmoette kwam het kind in hem los. Een grapje, wat dollen met een plastic bal, lachend mee op de foto: je zag twee jongens die het heel even goed met elkaar konden vinden. Uiteraard zal er een stukje acteertalent bij te pas zijn gekomen, maar ik ben er zeker van dat de voetballer het ook méénde. En die jongen fleurde heel even helemaal op, kon zijn zorgen tijdelijk opbergen, was eventjes geen patiënt die veel te jong met een verwoestende ziekte op een anonieme kamer in een onpersoonlijk groot ziekenhuis beland was, maar een tienjarige zoals al zijn leeftijdgenoten. Iemand die dolgraag speelt en die opkijkt naar helden in korte broek.

Daar en dan besefte ik des te meer dat voetbalclubs en voetballers een belangrijke maatschappelijke rol te vervullen hebben. Een rol die niet begint bij het betreden van het veld en eindigt bij het laatste fluitsignaal. Een rol die zich niet alleen in korte broek afspeelt. Een rol die ruimer gaat dan het spelletje waar ze toevallig goed in zijn en gemiddeld 21.000 euro bruto per maand mee verdienen, zoals we eveneens vorige week via de krant vernamen.

Het is goed dat Football+ Foundation het initiatief van Lierse SK een zetje geeft. Het zou nog veel beter zijn mocht dit niet meer nodig zijn, omdat alle betrokkenen dit normaal zouden achten. Voetbal staat met twee voeten in het Echte Leven of zou dat toch moeten doen. ‘Scoren tegen Kanker’ is mooi, nuttig en noodzakelijk. Laten we het uitbreiden tot ‘Scoren in het Echte Leven’.

Frank Van Laeken